بررسي داستان اردشير بابكان بر اساس نظريه‌ي زمان در روايت ژرار ژنت

روايت‌شناسي يا علم مطالعه‌ي قصه، دانشي است كه بيش از چند دهه از عمر آن نمي‌گذرد، اما حضوري گسترده در بخش‌هاي گوناگون وابسته به ادبيات دارد و نظريه‌پردازان مختلف از ديدگاه‌هاي متفاوت به بررسي روايت پرداخته‌اند. يكي از اين نظريه‌پردازان كه ديدگاه‌هاي او مورد توجه پژوهش‌گران در عرصه‌ي ادبيات است ژرار ژنت فرانسوي است كه ديدگاه‌هاي او درباره‌ي روايت به‌ويژه نظريه‌ي نقش زمان روايي او در داستان، دستمايه‌ي پژوهش‌هاي گوناگون پژوهش‌گران در حوزه‌ي زبان وادبيات فارسي قرار گرفته است. با همه‌ي توجهي كه پژوهش‌گران به آثار كهن از منظر ژنت داشته‌اند كمتر به داستان‌هاي شاهنامه پرداخته‌اند. هدف اين مقاله بررسي داستان اردشير بابكان از نظرگاه ژنت و نقش عنصر زمان و كاركردهاي گوناگون آن در روايت و تاثير عناصر گوناگون زماني چون زمان پريشي‌ها در پيش‌برد اين داستان است. مسئلة بنيادي آن ميزان كاربست عناصري مثل بسامد، آينده نگر، گذشته نگر و تداوم در داستان مورد بحث است كه با روش كتابخانه¬اي و تحليلي اجرا مي¬شود