بررسي عنصر تقابل در شعر يغماي جندقي

تقابل از نظام‌ها و عناصري است كه با شيوه‌ها و شگردهاي گوناگون و از جمله: در شكل و ساختار، انديشة حاكم بر اثر، گزينش واژگان و تركيبات، تصاوير خيالي، درون‌مايه و مانند آن به متون راه مي‌يابد و بررسي و تحليل آثار ادبي هم بدون توجّه به آن، ناكارآمد و ضعيف است. موضوعِ تقابل حقيقت و واقعيتِ آميخته به زشتي و پليدي، بيانگر نهادينه بودن اين عنصر در انديشة يغماي جندقي، از نخستين نمايندگان شعر بيداري است كه رهنمون وي به نوعي طغيان و عصيان ادبي هم هست. در اين پژوهش، تلاش بر اين است كه با شيوة اسنادي و تحليلي، سبك ادبي اين شاعر و نويسندة برجسته، با تحليل و بررسي اجمالي و لحاظ فراز و فرودهاي زندگي و هم‌چنين با رويكرد شيوة مكتب ساختارگرايي و نظرية تثبيت تقابل‌هاي دوگانه در بررسي و تحليل تقابل‌ها، مورد توجّه قرار ‌گيرد.