مضامين رمانتيسم و نوستالژي در اشعار نادرپور

رمانتيسم، نهضتي است فلسفي، هنري و ادبي كه از اواخر سده ي هيجدهم ميلادي در كشورهاي انگلستان، آلمان، فرانسه و شمال اروپا پديد آمد و مهمترين اصول آن تكيه بر احساسات و عواطف رقيق، اصالت دادن به حزن و اندوه، آزردگي از محيط، زمانگريزي و يادآوري خاطرات خوش گذشته است. نوستالژي به عنوان يكي از مؤلفه¬هاي مكتب رمانتيسم، رفتار ناخودآگاهي است كه بر اثر عوامل فردي و اجتماعي براي هنرمند، رخ ميدهد و او را به غربتزدگي، حسرت، دلتنگي، فرار از زمان و پناهبردن به گذشته سوق ميدهد. مكتب رمانتيسم، به دليل برخورداري از برخي اصول، عرصهي تاخت و تاز نوستالژي است. نادرپور، نماينده¬ي برجسته¬ي مكتب رمانتيسم، بسياري از ويژگيهاي اين مكتب را وارد شعر خود كرده و به تبع آن شعرش مملو از مضامينن نوستالژي شده است. در اين جستار، سعي شده پس از پرداختن به مكتب رمانتيسم، جلوه¬هاي رمانتيسم و نوستالژي در اشعار نادرپور بررسي شود. مهمترين يافته¬هاي اين تحقيق:1- قواعد و اصول حاكم بر مكتب رمانتيسم، آن را بستري براي ظهور نوستالژي در خود كرده است.2-در شعر نادرپور،بسياري از مضامين نوستالژي مانند: دوران كودكي، دوري از وطن، معشوق، خانواده، دوستان و آينده¬ي آرماني وجود دارد.