بررسي كنايه و مجاز با تأكيد بر داستان ضحاك

حماسه‌سراي بزرگ ايران، فردوسي در حوزه‌ي صورت گري و بيان انديشه‌ها با صور خيال توانسته است كارآمدترين تجربه‌ها و اندرزهاي ارزنده‌ي خود را در اختيار مخاطب قرار دهد و شاهنامه‌ي او يكي از اركان استوار كاخ زبان فارسي است. پي افكندم از نظم كاخي بلند كز باد و باران نيابد گزند خردمند طوس، ظرافت و استحكام لفظ را باصلابت و اتقان معني چونان شير و شكر در هم آميخته است. در واقع او در رزمگاه‌ها و شرح دليري‌ها و مردانگي‌ها از لحاظ آهنگ و تصوير صلابت پولاد و سنگيني و عظمت صخره‌هاي بزرگ را با نهايت هنرمندي در سخن خود جلوه‌گر ساخته است. صور خيال ،متن شاهنامه را از يك روايت خشك بيرون آورده و آن را ادبي‌تر كرده است. تحقيق در صور خيال و شگردهاي زباني اين اثر ادبي بزرگ گامي بلند در شناسايي مختصات ادبي و زيباشناختي آن محسوب مي‌شود. اين پژوهش بر آن است داستان ضحاك را از منظر كنايه و مجاز بررسي كند و به اين سؤال پاسخ دهد؛ فردوسي در داستان مزبور از كدام‌يك بيشتر بهره برده است؟