تاثير نظام هاي ارزشي بر الگوي كنش گران در ابومسلم نامه

ابومسلم¬نامه از قصه¬هاي عاميانه¬اي است كه با وجود اصل تاريخي ماجرا، منطبق با سليقۀ عامه و بدون توجه به امانتداري¬هاي تاريخي بازنويسي شده است. داستان به تناسب كاركرد تبليغي اي كه براي گروه¬هاي مذهبي داشته، بارها بازنويسي و نقل شده؛ بنابراين نظام¬هاي ارزشيِ مختلفي را در خود گنجانيده است. بررسي الگوي كنش¬گران و ارتباط آن با لايه¬هاي عميق معنا بيانگر بخشي از تضادهاي موجود در قصه است. نشانه¬معناشناسي از طريق تقليل روايت به روساخت و ژرف¬ساخت به سازوكار توليد معنا در متن مي¬پردازد. تحليل دوگانه¬هاي الگوي كنش¬گران در ابومسلم¬نامه بيانگر نقص در مرحلۀ شناختي داستان است؛ نقصي كه كاركرد تبليغي آن را از دست عباسيان خارج و تبديل به ابزاري شيعي در جهت ذمّ عباسيان مي¬كند. پژوهش حاضر قصد دارد با بررسي الگوي كنش¬گران نشان دهد نظام¬هاي ارزشيِ جديد چگونه قصه را دستخوش تغيير كرده¬اند و دامنۀ اين تغييرات در نحو روايي چگونه است.