گذر از يادگيري سنتي به سازماني يادگيرنده (مورد : مركز تحقيقات و نوآوري سايپا )

با توسعه دانش و فناوري و گسترش حيطه‎هاي كسب و كار از جمله سازمانهاي مجازي يا تحت شبكه، بنگاه‎هاي اقتصادي گسترش يافته، ومحيط كسب و كار به محيطي رقابتي و پر از چالش تبديل گرديده و پارادايم‌هاي جديدي ظاهر شده كه بقاء را براي بسياري از بنگاه‎ها مشكل ساخته است. در چنين محيطي طبيعي است كه امتيازهاي رقابتي تغيير شكل دهند. بزرگترين امتياز رقابتي در پارادايم‌هاي جديد كسب و كار، يادگيري بيان شده است. از اين‎ رو، مركزيت پارادايم جديد، يادگيري است. بنابراين، سازمانهايي موفق‎تر هستند كه زودتر، سريع‎تر و بهتر از رقبا ياد بگيرند. سازمانها به جاي رفتارها و حركتهاي سنتي خود كه در بهترين شكل آن در برگيرنده آموزش نيز مي‎بود، تبديل به سازماني شوند كه همواره ياد مي‎گيرند، يعني كوشش خود را در جهت يادگيري به عنوان يك امتياز رقابتي به كار مي‎برند. در مقاله حاضر، به بررسي مدل يادگيري مركز تحقيقات و نوآوري سايپا به عنوان يك سازمان يادگيرنده در گذر از پارادايم سنتي آموزش به سازماني يادگيرنده و بررسي هر كدام از عوامل (مانند استراتژي، مديريت، فرهنگ و... ) كه در ايجاد، شكل‎گيري و رشد مركز موثر است، پرداخته و سپس هر كدام از ابعاد و برنامه هاي مرتبط با هر كدام از آنها تشريح مي گردد.