بررسي تيمارهاي مختلف آب آبياري و نيتروژن بر عملكرد سويا در سيستم آبياري باراني تك شاخه­اي

در سال‌هاي اخير تأمين امنيت غذايي براي جمعيت رو به رشد جهان، به‌خوبي حس شده است. درواقع تأمين امنيت غذايي هر كشور با بقاي آن كشور­ ارتباط به‌شدت مستقيم دارد. از طرفي كمبود آب آبياري عمده‌ترين عامل بازدارنده در زراعت آبي محسوب مي‌شود. از اين رو، تلاش براي بهينه‌سازي محصول در ازاي مصرف كمتر آب، منطقي به‌نظر مي‌رسد بنابراين با توجه اهميت سويا و فراورده‌هاي آن به عنوان يك محصول مهم و استراتژيك، اين پژوهش به بررسي عملكرد سويا تحت تيمار‌هاي مختلف آبياري و نيتروژن در يك سيستم آبياري باراني مي پردازد. تحقيق حاضر طي دوره كشت دو ساله طي سال‌هاي 1392-1391 در گرگان، تحت يك آزمايش در قالب طرح اسپليت-پلات با چهار سطح آب آبياري (I1، I2، I3 و I4) به­عنوان عامل اصلي ثابت و سه تيمار نيتروژن (N1، N2 و N3) كه به­صورت تصادفي در داخل هر تيمار آبياري توزيع شده بودند، مورد ارزيابي قرار گرفت. بعد از آماده‌سازي زمين و ايجاد سيستم آبياري باراني تك‌شاخه­اي، هر تيمار گياه سويا در يك كرت به ابعاد 2 در 3 متر كشت شد. نتايج نشان داد، تيمار N3 ، افزايش توليد در روش كم‌آبياري نسبت به روش آبياري كامل داشته است، در نتيجه پيشنهاد مي‌گردد در شرايط كم‌آبي كه نيتروژن امكان جبران كاهش توليد را دارد از روش كم‌آبياري استفاده شود.