بررسي روند افزايش تبخير- تعرق گياه مرجع در استان آذربايجان غربي در دوره 30 ساله

روند تغييرات جوي، كاهش بارندگي و افزايش دما در سطح جهان موجب شده است كه امنيت غذايي و حفظ سطح توليدات غذايي با تحديد جدي روبرو گردد. از اين رو تحقيقات گسترده اي بر تغييرات اقليم و تاثيرات آن بر پايداري توليد انجام شده است. مهمترين عامل در تعيين تنش وارد شده به گياه جهت بررسي تغييرات عملكرد آن، توجه به ابن امر است كه نياز آبي گياه چه تغييراتي داشته است. اولين عامل تعيين كننده در تعيين نياز آبي گياه، مقدار تبخير-تعرق گياه مرجع مي باشد. از اين رو در اين تحقيق روند تغييرات تبخير-تعرق گياه مرجع در ايستگاه هاي خوي، مهاباد، ماكو، اروميه، پيرانشهر، سردشت و تكاب به ترتيب به‌طور متوسط 10، 8/11، 2/7، 3/13، 6/9،4/12 و 5/1 ميلي‌متر در سال با افزايش تبخير-تعرق پتانسيل گياه مرجع مواجه بوده‌اند. بنابراين به‌طور متوسط در آذربايجان غربي 4/9 ميلي‌متر در سال مقدار تبخير-تعرق پتانسيل افزايش مي‌يابد. همچنين در طي 30 سال گذشته تبخير-تعرق در خوي، مهاباد، ماكو، اروميه، پيرانشهر، سردشت و تكاب به ترتيب 14، 23، 22، 16، 13 و كمتر از 1 درصد افزايش داشته است. بيشترين درصد افزايش در ايستگاه مهاباد رخ داده است و نشان مي دهد كه اقدامات جدي جهت مديريت آب در اين منطقه بايد صورت پذيرد.