ارزيابي روش هاي تجربي در برآورد تبخير از سطوح آزاد آب (مطالعه موردي: شهرستان قوچان)

تبخير عامل مهمي در مديريت منابع آب است و با محاسبه دقيق آن مي توان راهكارهاي موثري در جهت كاهش اثرات خشكسالي به منظور حفاظت از منابع آب اجرا نمود. به دليل نقشي كه تبخير در چرخه هيدرولوژيكي و مديريت بهينه منابع آب دارد تعيين مقدار يا برآورد آن هميشه يكي از چالش هاي عمده در بخش مطالعات منابع آب بوده است. اگرچه بهترين و دقيق ترين روش تعيين تبخير اندازه­گيري مستقيم آن مي باشد اما به دلايل متعددي اندازه گيري مستقيم آن هميشه و در همه جا امكان پذير نمي باشد. از اين رو استفاده از روش هاي تجربي مختلف جهت برآورد اين متغير مهم اجتناب ناپذير مي­باشد. در اين تحقيق با استفاده از آمار 18 ساله ايستگاه هواشناسي شهرستان قوچان برآوردي ماهانه از ميزان تبخير از سطوح آزاد آب با استفاده از 6 روش تجربي (ماير، مارسيانو، شاهتين، هنفر، ايوانف و سازمان عمران اراضي آمريكا) صورت گرفته است و مقادير تبخير برآورد شده از معادلات تجربي با مقادير به دست آمده از تشت تبخير مقايسه شده است. عملكرد روش هاي تجربي بر اساس دو آماره RMSE و NRMSE مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج بدست آمده نشان داد كه به ترتيب روش­هاي ماير (mm/mon 02/22=RMSE و 6/32=NRMSE)، روش ايوانف ( mm/mon66/48=RMSE و 35/34=NRMSE) و روش سازمان عمران اراضي آمريكا (mm/mon 06/59=RMSE و 69/41=NRMSE) نسبت به روش هاي تجربي ديگر از دقت بالاتري برخوردار بودند روش مارسيانو (33/80RMSE=)، روش هنفر (mm/mon 47/85RMSE=) و روش شاهتين (mm/mon 39/78RMSE=) با توجه به خطاي زياد فاقد اعتبار لازم مي باشند