اعمال سيگنال­هاي تنش جهت بهبود رشد و كارايي درختان گردو پس از خروج از گلخانه

نگهداري نهال­هاي كشت بافتي گردو براي طولاني مدت در گلخانه سبب ايجاد حساسيت شديد نسبت به شرايط محيط بيرون مي­شود. اين امر سبب از بين رفتن بخشي از درختان جوان در زمان انتقال به باغ مي­شود. در پژوهش حاضر تلاش شد با اعمال تنش شوري و تنش كم آبي كنترل شده، و محلول پاشي بتاآمينوبوتيريك اسيد (سه مرتبه كاربرد محلول 5 ميلي مولار) بر درختان گردو چندلر يك ساله نسبت به شرايط محيط باغ تحمل سيستميك القاء گردد. تنش شوري با سه مرتبه كاربرد سولفات سديم 100 ميلي مولار براي يك هفته و تنش كم آبي با افزايش دور آبياري گياهان به 7 روز در يك دوره يك ماهه اعمال شد. گياهان شاهد با فواصل يك روز در ميان آبياري شدند. كارايي تيمارها با ارزيابي شاخص­هاي رشد، بيومس گياه، مبادلات گازي و كارايي مصرف آب در 90 روز پس از انتقال به باغ و اعمال آبياري با فواصل 7 روزه مورد بررسي قرار گرفت. پيش تيمارها با حفظ هدايت روزنه­اي و محافظت از دستگاه فتوسنتزي، سبب افزايش رشد و توليد بيومس گياه در شرايط باغ شدند. در مجموع بتاآمينوبوتيريك اسيد و تنش شوري كنترل شده در القاء مقاومت در نهال­هاي گردو جهت تحمل شرايط پس از انتقال به محيط باغ بيشترين اثر را داشتند