بررسي نظام حقابه­بري و تخصيص آب در جهت استفاده معقول از منابع آبي دشت گلپايگان

همواره حجم كم آب رودخانه­ها در مقايسه با وسعت اراضي حاصلخيز، باعث منازعه افراد ذينفع بوده است و محدوديت آب و ضرورت مديريت بهينه استفاده از آن، در طول زمان موجب پيدايش و تكامل نظام­هاي بهره­برداري متعددي در شرايط گوناگون طبيعي واجتماعي روستا­هاي ايران شده است. همچنين اصلاحات اراضي دهه 1340 ساختار­هاي اجتماعي و مناسب اقتصادي روستا­ها را دچار دگرگوني­هاي بنيادين كرد كه در همين راستا حقابه­برآن نيز بايستي مانند ساير قسمت­هاي ديگر خود را با شرايط كم آبي وفق داده و با تدبير مسئولين و مديران همسو شده تا در اين شرايط بتوانند به كشت و كار خود ادامه دهند. مدرن­سازي شبكه­هاي انتقال و حذف برداشت مستقيم از رودخانه از اساسي ترين گام­هايي است كه در كنار فرهنگ­سازي و ايجاد تشكل­هاي حقابه­بري بايستي صورت گيرد. در همين راستا اين پژوهش به بررسي نظام حقابه­بري و تخصيص آب در دشت گلپايگان پرداخته است كه مشخص شد نظام بهره برداري قبل از احداث از طريق نهر­هاي سنتي انجام مي شده كه با احداث سد و شبكه آبرساني مدرن­تر، نياز به بررسي و بازبيني نحوه تخصيص آب مي­باشد. همچنين سيستم­هاي انتقال آب جديد نياز به مشاركت بيشتر حقابه­برآن در جهت كم كردن نقاط برداشت آب دارد