معناي زندگي در قرآن و روايات

تعالي و يا سقوط معنوي يك جامعه، وابسته به نوع انتخاب اهداف توسط افراد آن جامعه است و عدم شناخت «معناي صحيح» افراد و جوامع را از رسيدن به سعادت باز مي‌دارد، لذا مقاله حاضر معناي زندگي را از منظر قرآن و روايات مورد بحث و بررسي قرار داده و يافته هاي پژوهش حاكي است كه از منظر قرآن و روايات اصل و ريشه در معناي زندگي همان هدف داري زندگي است به گونه‌اي كه تمام موجودات هدف معيني دارند، معناي زندگي همان حيات طيبه‌اي است كه از منظر قرآن كريم و روايات مختص صالحان و نيكان مي‌باشد، به گونه‌اي كه تمام هستى ـ به شمول انسان ـ نشانه هاى هدايت كننده به خداوند است تا انسان را به سوى خدا بكشاند و او را متقاعد كند كه همسو با تمام ذرات هستى در برابر قانون خدا گردن نهد. انسان با دريافت اين مفهوم و معناي زندگي مي‌تواند تمام استعدادهاي بالقوه خود را شكوفا كرده و به سعادت حقيقي دست پيدا كند. تعاليم ديني انسانها را به سوي يك زندگي معنادار و هدف متعالي فرا مي‌خوانند و زندگي را فرصتي براي بارور شدن و باليدن و رسيدن به آن غايت مقصود، معرفت و شناخت، ايمان به يك حقيقت برتر و متعالي مي‌دانند.