رويكرد تحليلي مبناشناختي معناي زندگي در حكمت متعاليه

انسان شناسي در حكمت فلسفي ملاصدرا از مبنايي ترين اصولي است كه به معناي زندگي مي پردازد؛ استفاده از روش توصيفي درون ديني و برقراري ارتباط با نظام عقلاني علم النفس فلسفي از مهم ترين رويكرد هاي حكمت متعاليه در موضوع فوق مي باشد. پژوهش پيش رو كوشيده است نگرش فلسفي ملاصدرا در مسئلة معناي زندگي را با رويكرد فلسفي وي بررسي نمايد؛ علاوه بر مراعات روابط منطقي بين نگاه هستي شناسانة ملاصدرا كه بر كل نظام فكري وي سايه افكنده است، نظام معرفت شناختي و فرجام شناسي و ارتباط اين سه مبناي فكري با مراتب انسان در قوس صعود را با توجه به اصول مهم حركت جوهري اشتدادي نفس، حقيقت انسان رسيدن به مراتب نهايي عقل، كمال نفس و اصالت با وجود نفس؛ به عنوان هندسة كلي در معناي زندگي واكاوي شود و در نهايت تئوري هاي معنابخشي زندگي را با رويكرد مبناشناختي حكمت متعاليه مورد تحليل و بازخواني قرار دهد.