بررسي حيات معقول وارتباط آن باحيات طيبه در انديشه علامه جعفري(ره)

زندگى انسان ،هست ها وبايدهاي آن، همواره يكى از دغدغه‏هاى انسان‏شناسان، حكيمان و در رأس همه آنان پيامبران الهى و اوصياى آنان بوده و ضرورت تفسير و توجيه صحيح حيات انسانى و هماهنگ ساختن دو قلمرو زندگى انسان ـ آن چنانكه هست و آن چنانكه بايد باشد ـ در تمامى شئون و ابعاد آن، همسان ضرورت و جود خود انسان است. لزوم عبور انسان از مرحله حيات طبيعى حيوانى به حيات اعلاى انسانى و طيبه قرآني، حركت به سوى هدف والاى زندگى ـ كه همانا رسيدن به جاذبه ربوبى و لقاء اللّه است ـ مقصود اصلى آفرينش انسان تلقى مى‏گردد. در قرآن و سخنان معصومين« عليهم‏السلام » ، تفسير و توجيه زندگى انسانى و ارائه راه‏كارهاى منطقى در جهت تحول و حركت تكاملى انسان و ورود وى به حيات طيّبه، به طور كاملاً بنيادين و اصيل، توضيح داده شده و مورد تأكيد قرار گرفته است. از طرف ديگر، علامه جعفرى(ره) داراى ديدگاه‏هاى جامع، ارزشمند و نوين در موضوعات مختلف دينى، فلسفى، كلامى، فقهى و انسان‏شناسى است كه موضوع «حيات معقول» از جمله ابتكارات ايشان در جهت تفسير صحيح حيات انسانى مى‏باشد. حيات معقول، نگرشى عقلانى و فلسفى به حيات طيّبه است كه مبتنى بر شناخت معقول از انسان و ابعاد وجودى و استعدادهاى بالقوه و بالفعل وى مى‏باشد. حيات معقول در مسير تكامل انسان تمامى شئون زندگى انسان اعم از فردى، اجتماعى، اقتصادى، سياسى و فرهنگى را جهت مى‏بخشد؛ بنابراين در پژوهش حاضرتلاش مي شود با تكيه بر ديدگاه‏هاى علامه جعفرى در آثار متنوع ايشان ـ خصوصاً مجموعه ارزشمند ترجمه و تفسير نهج البلاغه ـ مسئله حيات و«حيات معقول» بحث قرار گيرد و بعد از بررسى حيات طيّبه در آينه آيات و روايات، ارتباط آن با حيات معقول پرداخته تبيين گردد. سوال اصلي كه اين پژوهش بدنبال يافتن پاسخ براي آن است اين كه: جايگاه حيات معقول در نظام زندگى انسان وارتباط آن با حيات طيبه قرآني با توجه به ديدگاه علامه جعفرى كدام است؟