معني زندگي از ديدگاه اسلام

انسان در عصر كنوني به علل متفاوتي از جمله پيشرفت‌هاي علمي و فلسفي، رشد فزايندۀ سرمايه‌داري و مصرف‌گرايي در پاسخ‌گويي به نيازهاي فكري و عملي دچار بحران تعبد‌گريزي و آزادي‌خواهي شده است. پوچي و بي‌معنايي و به دنبال آن، اندوه، دلهره و نوميدي در زندگي فردي از يك‌سو و ناامني و بي‌عدالتي در زندگي اجتماعي و جهاني از سوي ديگر، پيامدهاي گريزناپذير تعبد‌گريزي و آزادي‌خواهي بوده‌اند. در اين ميان، آنچه مغفول مانده، ساختار ماهوي و فطري در انسان است. انسان جديد، ماهيت و فطرت را انكار كرد تا با پشت‌كردن به سنّت، به آزادي در فكر و عمل دست يابد. بي شك نوع نگاه انسان به زندگي و معنايي كه براي آن نزد خود دارد، مي تواند حيات و تفكرات او را تحت تاثير قرار دهد. رويكرد به معنا و مفهوم زندگي، تابعي از نگرش به انسان، هستي، هستي آفرين و نسبت ميان آن ها است. تبيين هر يك از مولفه هاي مذكور، زمينه را براي بازنگري به مفهوم زندگي مهيا مي كند. نوع نگاه دين اسلام به انسان، هستي و آفريدگار هستي پاسخي است بر بحران ها و خلاءهاي معنايي انسان امروزي. از اين رو در اين مقاله به بررسي معني زندگي از ديدگاه اسلام و مولفه هاي آن پرداخته شده است.