نقش عوامل فرهنگي و اجتماعي در شكل گيري اعتماد اجتماعي دانشجويان دبيري به دانشگاه (مورد مطالعه دانشجويان دبيري دوره كارشناسي دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي)

شهر در معناي جديد آن، مستلزم فرهنگ خاص خود است؛ اگرچه اين فرهنگ لزوماً شكل خاص و واحدي ندارد. در يك فضاي گفتماني دين‌محور، كه از يك‌سو مدعي ترويج و حفظ ارزش‌هاي ديني و سنتي است و از‌سوي ديگر در مواجه با برخي از اصول مديريتي و بين‌المللي، بناچار برخي از ارزش‌هاي غيرسنتي و جديد را نيز مي‌پذيرد، مفهوم و هويت شهروندي نيز با توجه به آن اقتضائات، ويژگي‌هاي خاص خود را مي‌يابد. شهروند چنين جامعه‌اي، در عين همسخني و همراهي با بسياري از استانداردهاي رفتاري بين‌المللي، هويتي فرهنگي متمايزي نيز دارد. اگرچه اين تصوير در نگاه نخست معقول و مقبول جلوه مي‌كند اما همواره اين پرسش مطرح است كه آيا اجتماع ارزش‌هاي ديني و سنتي با ارزش‌هاي غيرسنتي و جديدِ غربي، معقول و قابل دفاع است يا خير؟ و اگر چنين اجتماعي ممكن است چه عناصري از فرهنگ طرفين مي‌توانند تأمين كننده هويت شهري و مفهوم شهروندي در اين شرايط باشند؛ شهرونداني كه هم توانايي همسخني با ديگر شهروندان جهان را دارا هستند و هم با داشتن هويتي متمايز، سبك زندگي اسلامي- ايراني را خود را اعلام مي‌دارند. اين نوشتار بر آن است پس از تعريف مفاهيم فرهنگ و شهروند در فضاي گفتماني آكادميك، امكان و يا عدم امكان تأليف وجوه دوگانة فوق در يك شهروند مطلوب ايراني را بررسي كند.