بررسي كاربرد هندسه تحليلي درترسيم اجزاء بناهاي تاريخي

هندسه و رياضي، دانشي است كه انسان براي كشف ارتباط بين اشكال و همچنين نظم دهي به محيط و فضاي پيرامون خود به آن دست يافته، باعث توسعه آن شده است. ترسيم فضاهاي معماري در بناهاي سنتي ايراني يكي از عرصه هاي مهمي بود كه بازتاب كاربرد هندسه و روند شكل گيري آن را مي توان به خوبي مشاهده كرد. هدف اين تحقيق، شناخت اين ترسيمات و كاربرد هندسه تحليلي در معماري و اثرات آن در ابنيه درگذشته است. تحقيق براين است، نحوه كاربرد هندسه تحليلي و ارتباط اين هندسه در آثار معماري سنتي قابل مشاهده است. روش تحقيق توصيفي – تحليلي بوده و گردآوري داده ها به روش اسنادي، كتابخانه اي صورت گرفته است. نتايج تحقيق بدست آمده نشان مي دهدكه در ترسيم اين آثار نشانه هايي از هندسه تحليلي وجود دارد كه در ترسيمات خط ها و سطح هاي غيرمستقيم و هندسي استفاده شده است، كاربرد خط راست و نقطه و زاويه، شكل هاي هندسي در فضاهاي معماري يافت ميشود و نوعي ارتباط بين معماري و هندسه توسعه يافته است كه نمونه عالي آن در آثار تاريخي ايراني ديده مي شود.