راهبردهاي موثّر تدريس جهت ايجاد انگيزه مشاركت خانواده‌ها در آموزش ديني و قرآن ابتدايي

اين پژوهش، با هدف دستيابي به راهبردهاي موثّر تدريس جهت ايجاد انگيزه مشاركت خانواده‌ها در آموزش ديني و قرآن ابتدايي به نگارش درآمده است. مسأله آموزش در مقطع ابتدايي – و به ويژه – آموزش ديني و قرآن از يك سو، و نقش خانواده‌ها در دستيابي به اهداف تعليم و تربيت از ديگر سوي، از برجسته‌ترين مسائل در نظام آموزشي است. هر نظام آموزشي، سه ضلع فراگير، معلّم و محتوا را در بر مي‌گيرد كه هر يك از آنها، اهميت خود را دارند؛ ولي اهميت و نقش خانواده‌ها و مشاركت آنها را نبايد ناديده گرفت. پرسش اساسي در اين پژوهش چنين است: راهبردهاي موثّر تدريس جهت ايجاد انگيزه مشاركت خانواده‌ها در آموزش ديني و قرآن ابتدايي چيست؟ يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه برخي از مهمترين راهبردها بدين قرار است: باورمندي به ضرورت مشاركت خانواده‌ها در آموزش ديني و قرآن ابتدايي؛ رعايت اصل تعادل و پرهيز از افراط يا تفريط؛ تشكيل جلسات توجيهي با هدف تبيين اهداف و راهكارهاي ايجاد انگيزه مشاركت خانواده‌ها؛ توجّه به اصل تفاوت‌هاي فردي؛ توجّه به اصل مخاطب شناسي؛ توجّه به اصل تدريج و تدرّج؛ توجّه به اصل تعاون و فعاليت‌هاي گروهي؛ بهره‌گيري از مكانيزم‌هاي تشويق و تنبيه مستقيم و غير‌مستقيم؛ بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي دانش‌آموزان در تأثيرگذاري بر جذب مشاركت خانواده‌ها؛ توجّه به اصل زيبايي شناسي؛ توجّه به اصل انگيزش؛ توجّه به اصل عمل-گرايي. اين پژوهش از نوع اكتشافي و در زمرة تحقيقات كاربردي محسوب مي‌شود كه از ابزار فيش بهره گرفته شده؛ نيز از لحاظ نوع داده‌هاي مورد استفاده در پژوهش، از روش كيفي استفاده شده‌است.