باستان گرايي (آركائيسم )

باستان گرايي يا آركائيسم يعني به كار بردن كلمات منسوخ يا شيوه ي نحوي مهجـور و غيـر متـداول در زبـان امـروز، يكـي از تكنيك هاي تبديل زبان گفتار به زبان شعر، باستان گرايي است ؛ به عبارتي براي تبديل يك كلام عادي به شعر، با هنجار گريزي و انحراف از «نرم » پديد مي آيد كه در چند مقوله قابل بررسي است ؛ يكي از اين مقوله ها باستان گرايي است . درك اصطلاح مزبور نيازمند تأمل در زبان و تحولات آن مي باشد. تغيير و تحول زبان چه در عرصه ي واژگان و چه در عرصه ي نحوي در طـول زمـان امري بديهي است . همواره واژگان و لغاتي از چرخه ي كاربرد زبان خارج مي شوند و كلمات جديد يا احياناً تلفّ ظ هـاي جديـدي جايگزين آن مي شود. اين امر در مورد نحو و دستور زبان نيز صادق است . البته ايـن تغييـر در طـول سـاليان دراز گـاه قـرن هـا رخ مي دهد. آن چه مسلم است زبان هر شاعر يا نويسنده بايد به زبان عصر و روزگار خود نزديك باشد. و اگر شاعر يا نويسنده اي در كلام خود از لغات مهجور استفاده كند مي گويند باستان گرا است ؛ البته واضح است نحوه ي استفاده از اين امكانات زباني (باستان گرايي ) به هر شاعر بر مي گردد. اگر چه مهدي اخوان ثالث به عنوان شاعري نو گرا معرفي شده است ولي كاربرد كلمات و دستور زبان قـديمي در اشـعارش او را شاعري باستان گرا معرفي كرده است . اين جستار به بررسي باستان گرايي در گزيده ي اشعار وي پرداخته است .