پيوند عقل و عشق در ادبيات عاشقانه عطار

شعر كلاسيك فارسي مشحون از ايماژها و تصاوير عاشقانه، عارفانه و ادبي است كه هر خواننده‌ي مشتاقي را سر ذوق مي آورد. اين شعر، پر است از مضامين و بن‌مايه‌هاي شهودي و عارفانه. در ميان شاعران كلاسيك فارسي، سنايي از جمله آغازكنندگان شعر عارفانه است. سنايي با شعر زاهدانه‌ي خويش، توانست صورت‌هاي شهودي و سير و سلوك عارفانه‌ي سالك راه حق را به زيبايي تصوير كند. اما پس از او شيخ فريدالدين عطار نيشابوري با اشعار عارفانه و حكيمانه و عمدتاً عاشقانه‌ي خويش، بر جريان عارفانه‌ي شعر فارسي مهر تأييد زد و آن را در مسيري گذاشت كه يكراست به مولانا ختم شد. در اين تحقيق بر آنيم تا با بررسي و تبارشناسي شعر عارفانه‌ي فارسي، ضمن شناخت بيشتر اين جريان، با يكي از بنيان‌گذارن آن يعني عطار نيشابوري آشنا شويم. در واقع عمده فعاليت اين تحقيق، تمركز بر مفهوم عقل و عشق در شعر عرفاني فارسي با مطالعه‌ي شعر عطار نيشابوري است.