مضامين تعليمي متأثر از عرفان در مختار نامۀ عطار

ادبيات تعليمي يكي از شاخص ترين و وسيع ترين گونه هاي ادبيات فارسي است كه در دوره هاي مختلف با توجه به شرايط فرهنگي و سياسي و نگرش هاي رايج به مرحلۀ ظهور مي رسد. اثر تعليمي اثري است كه مسائل اخلاقي، مذهبي و فلسفي را به شكل ادبي عرضه مي دارد. عطار نيشابوري يكي از شاعران عارف و اخلاق گراي مشهور ادبيات فارسي است؛ شاعري كه شيفتۀ عرفان و تصوف است. عارفي است كه با ذوق ادبي و اعتقادات فكري خود، قدمي در ادبيات تعليمي و عرفاني برداشته است. عرفان در بيشتر آثار عطاراز جمله مختارنامه به چشم مي خورد، مجموعه اي كه در بر دارندۀ رباعيات استوار و عميق عارفانۀ اوست كه خود، آنها را در اين كتاب و به همين نام جمع كرده است ودر پنجاه باب مرتب ساخته است. در اين مقاله بر آن هستيم كه مضمون¬هاي تعليمي متأثر از عرفان را در رباعيات عطار بررسي كنيم و به پيوند اين دو نوع شعر در رباعيات او بيشتر پي ببريم، در آغاز به تعريف شعر تعليمي و عرفاني پرداخته ايم، سپس به ويژگي هاي مشترك در اين دو نوع شعر به طور مختصر اشاره كرده ايم و سپس مضمون¬هايي از رباعيات عطار را كه جنبۀ تعليمي دارد و برگرفته از عرفان است، به آن اشاره كرده ايم.