بررسي مضامين اخلاقي در تيمورنامه هاتفي

وجود انديشه‌هاي اخلاقي در شعر فارسي كه از فرهنگ و تربيت ديني بهره مي‌گيرد به ادبيات و شعر فارسي غناي خاصي بخشيده است. مولانا عبدالله هاتفي خرجردي جامي، از نظيره‌گويان و شاعران مشهور عهد تيموري و اوايل عصر صفوي است. وي، يكي از بزرگترين شاعران حماسه‌سراي قرن نهم ايران است كه در اشعار خود به مضامين اخلاقي توجه ويژه‌اي دارد. او با متون عرفاني، به وسيله خال خود آشنايي داشته است از اين روي شعر وي سرشار از مضامين اخلاقي است. بنابراين بررسي مضامين اخلاقي در شعر او، مهم و ضروري است. هدف اين پژوهش، بررسي مضامين اخلاقي در منظومه حماسي تيمورنامه است. براي انجام اين پژوهش، اشعار هاتفي، از حيث مضامين اخلاقي، به دو دسته فضايل اخلاقي و رذايل اخلاقي، تقسيم و بررسي شده است. يافته‌ها و نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه اگرچه فضايل اخلاقي در اشعار هاتفي، بيشتر مورد تأكيد است؛ اما رذايل اخلاقي و سرزنش و نكوهش آن‌ها هم ذهن و فكر شاعر را به خود مشغول كرده است و در شعر او نمود مي‌يابد.