بررسي تطبيقي ديوان امير معزّي نيشابوري با ديوان ابو طيب متنبي

تأثير پذيري شعراي فارسي زبان از دواوين شعراي عرب در متون كهن بسيار به چشم مي خورد به طوري كه شاعران پارسي گوي دانستن و از برداشتن ديوان تازيان را از جملة مباهات و افتخارات خود مي دانستند . چنان كه منوچهري دامغاني مي گويد : من بسي ديوان شعر تازيان دارم ز بر تو نداني خواند: اَلا هُبّي بِصحنك فَاصبحين (ديوان ،‌ 1347 ،‌ص 81 ) امير معزي نيشابوري از شعراي قرن پنجم هجري است ، اوبه واسطة قريحه و ذوق شاعري كم نظيرش در عرصة ادب پارسي و با وجودي كه شعر پارسي را بر شعر عرب ترجيح مي نهاد به طرزي كه خود مي گويد : نظم عجم ز نظم عرب خوب تر بود چون لفظ پاك داري و معني بپروري اما باز هم به پيروي از پيشگامانش از جمله منوچهري دامغاني ،‌ عبدالملك برهاني ( پدر معزّي ) ،لامعي گرگاني و .... از شاعران ادب عرب اقتباس نموده است . او علاقة بسياري به كاربردهاي جديد از زبان و ادبيات عرب داشته و قصايدي تازه اي سروده است كه به لحاظ سبكي قابل اعتنا است .اقم اين سطور نيز بر آن شده دو موضوعي را كه در ديوان امير معزي به لحاظ عربي و پارسي از ارزش واهميت خاصي برخوردار است ،مورد تحقيق و پژوهش قرار دهد . 1- بررسي تطبيقي و تأثير پذيري ديوان امير معزي از شاعر معروف عرب ابوطيب متنبي 2- بررسي نام هاي خاص عرب از جمله شاعران ،‌ عشّاق و .... در ديوان امير معزي