باستان گرايي در گويش خراساني با محوريت آثار اخوان ثالث

مهدي اخوان ثالث(7031-9631)،خلف صالح نيما يوشيج و از برجسته‌ترين شاعران معاصر ايران، متخلص به«م.اميد»،پس از پذيرفتن شيوه ي نيمايي،در اين قالب شعرهاي زيبا، دلنشين و مانا از خود به يادگار گذاشت؛ اما وي در اين حد متوقف نشد؛چه،ا و براي‌ برجسته ساختن و تشخص بخشيدن به زبان شعر خويش، از تمامي‌ امكانات زباني بهره برد و شيوه‌ها و شگردهاي بسياري را به كار گرفت تا زبان شعرش را از زبان هنجار متمايز سازد. وي با پشتوانه گنجينه ي ادب فارسي و با بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي زبان، به زباني‌ پخته و پرداخته دست يافت كه ويژه ي شعر اوست. باستان‌گرايي يا آركائيسم، يكي‌از ويژگي‌هاي زباني و سبكي اخوان‌ محسوب مي‌شود. اين ويژگي از آشنايي و توغل او در ادبيات و شعر كلاسيك فارسي و نوعي سرخوردگي از روزگار و جامعه ي معاصر و پناه بردن به گذشته‌هاي دور باستاني و اساطيري ناشي شده است.