بررسي جريان سيّال ذهن در دو داستان بلند «سلوك» و «روز و شب يوسف» از محمود دولت آبادي

شكل ويژه‌اي از تك‌گويي دروني، سيّال سازي ذهن است و از بارزترين خصايص و ويژگيهاي آن ميتوان به پرش در زمان، نحو و نشانه‌گذاري اشاره كرد، كه هر كدام از اين خصايص، دنبال كردن متن، گفت‌و‌گوهاي اشخاص داستان و تفكرات موجود در آن را دچار ابهام مي‌كند. يكي از دغدغه‌هاي هميشگي محمود دولت‌آبادي در دوران نويسندگي‌اش، همين جريان سيال ذهني بوده‌است، اما اين فرآيند، به طور گسترده‌ي آن در دو داستان بلند «سلوك» و «روز و شب يوسف» نمود يافته‌است. در اين مقاله، پس از بررسي مفهوم جريان سيّال ذهن و ويژگي‌هاي آن و انواع زواياي ديد دروني، به جست‌و‌جوي اين فرآيند در دو داستان مذكور پرداخته شده‌است و در پايان، اين نتيجه به دست آمده كه اين جريان در دو داستان مورد نظر، داراي اختلافاتي است كه از جهان‌بيني شخصيت‌ها ناشي شده‌است.