بررسي گرايش ادبي رمانتيك در شعر فريدون مشيري

رومانتيسم داراي دو معني عام و خاص است؛ در معناي عام آن متن (نثر يا شعري) غنايي كه حال و هواي غمگين و حزن آور داشته باشد. در معناي خاص آن، نام مكتب بزرگ هنري، فلسفي و اجتماعي است كه در قرن نوزدهم در اروپا به وجود آمد. هرگاه در ادبيات ايران، رومانتيسم مطرح مي شود، بيشتر رومانتيسم فردي است؛ جريان ادبي با اشعاري احساساتي، رويا گونه و خيال انگيز كه نيم نگاهي به رومانتيسم اروپا دارد. يكي از مهم ترين شاعران جريان رومانتيسم فردي در ايران فريدون مشيري است. توجه بيش از حد به احساس و عاطفه، آكنده بودن اشعار از درد، دريغ، آه و اندوه، اظهار ناراحتي، ملال از زندگي، توجه به عشق و ارتباط هاي زميني و جسماني، توجه به احساسات فردي و گرايش به تصاوير روياگونه، خيالي و انتزاعي، دقت در به كارگيري واژه هاي زيبا و خوش آهنگ از ويژگي هاي مكتب رومانتيسم است كه به وفور در شعر مشيري ديده مي شود.