بررسي شخصيت و پردازش آن در داستان «عزاداران بيل» غلامحسين ساعدي

عنصر شخصيت به عنوان اصلي ترين ساخت مايه ي روايي در هر داستان، نقش به سزايي در روند پردازش پيرنگ و شكل گيري رويدادها و حركت رو به جلو هر متن روايي دارد. داستان عزاداران بيل دربردارنده هشت روايت هاي كوتاهي است كه نويسنده در آن، مؤلّفه ي شخصيت و شيوه هاي پردازش آن را مورد توجه ويژه اي قرار داده است. در پژوهش پيش رو، با هدف مشخص نمودن ميزان توانمندي غلامحسين ساعدي در پرداخت شخصيت هاي داستاني و با تكيه بر روش توصيفي- تحليلي، ابتدا تعاريف و تقسيم بندي هاي شخصيت به عنوان بخش تئوري پژوهش ارائه شده است و در ادامه، داستان هاي اين مجموعه در دو ساحت انواع شخصيت ها و شيوه هاي شخصيت پردازي مورد واكاوي قرار گرفته است. يافته ها نشان مي دهد كه با توجه به اينكه زمينه داستان در روستا است، شخصيت هاي ايستا و ساده در كنار افراد پويا و جامع حضوري فعّالتري دارند و در شيوه هاي شخصيت پردازي، گفتگوي دوسويه بيشترين بسامد را به خود اختصاص داده است.