تحليل تاثيرات منابع آبي و اقليم در سكونت گزيني روستاهاي مرزي غرب ايران مطالعه موردي؛ بخش خاو و ميرآباد

Analysis of water resources and climate impacts on residential settlement in west border villages of Iran, Case Study “Khav and Myrabad” district

قديمي ترين شكل سكونت گاه ها در دنيا روستا است. چشم انداز روستايي حاصل كنش متقابل نيروها و عوامل محيطي است. موقعيت طبيعي يك سكونت گاه با عوامل طبيعي همچون پستي و بلندي، منابع آب و پو شش گياهي ارتباط مستقيم دارد. با توجه به ويژگي هاي زماني و مكاني ارزش و تاثير خصوصيات طبيعي و انساني در نظر گروه هاي مختلف انساني متفاوت است و اين ارزش گذاري به درجه و سطح تكامل اجتماعي ــ اقتصادي، پايگاه اجتماعي، سنن فرهنگي و غيره بستگي دارد. اولين روستاهاي ايران در قدم اول با توجه به مقدار آب و و زمين شكل مي گيرد و كلمه آباد و آبادي كه بعدها در زمان پهلوي نيز متداول گرديد، به مفهوم جايي است كه آب و گياه دارد، از همين جا منشأ مي گيرد. اساس ده را اصولاً در مناطق پرباران، زمين و در نواحي خشك و نيمه خشك، آب و زمين تشكيل مي داده است. در اين تحقيق به بررسي نقش و ميزان تاثيرات منابع آب و اقليم در استقرار و توسعه روستاهاي بخش خاو و ميرآباد از توابع شهرستان مريوان در استان كردستان پرداخته شده است. جهت جمع آوري اطلاعات از روش هاي اسنادي (منابع و آمارهاي مكتوب) و ميداني با مراجعه مستقيم به روستاها و مصاحبه با ساكنين روستاها، استفاده شده است. همچنين جهت تهيه نقشه ها از نرم افزار ARC GIS استفاده شده است و در نهايت داده هاي بدست آمده همراه با نقشه ها، تحليل شده و به ارائه نتيجه گيري پرداخته شده است. نتايج تحقيق حاكي از اين است كه روستاهاي اين بخش به جهت استفاده از آب و زمين شكل گرفته و اين روستاها در مكان هاي پرآب و با آب و هواي مناسب مستقر شده اند و منابع آبي و اقليم تاثيرات بسيار مهمي در سكونت گزيني اين روستاها داشته است.