نقش مايه‌ي قوچ در فرش تركمن

نمادپردازي به‌عنوان يك زبان ارتباطي، آشكارا در تمامي شئون و امكانات زندگي تركمن‌ها ملموس است و تداعي‌كننده‌ي چيزي است كه معمولاً خاصيتي مفهومي دارد. نگارندگان سعي دارند به محتواي فراموش‌شده‌ي نقش قوچ و كاركرد آييني – مذهبي و اعتقادات اجتماعي تركمن‌ها در‌رابطه‌با اين نقش، بپردازند. اين تحقيق به روش توصيفي-تحليلي انجام شده وبه بررسي و مطالعه‌ي نقش قوچ در فرش تركمن‌ها پرداخته شده‌است. گردآوري اطلاعات به شيوهي ميداني و كتابخانه‌اي صورت گرفته‌است. مظاهر طبيعت و آنچه در محيط زندگي تركمن‌ها وجود داشت، به صورتي ساده در بافته‌ها به عنوان منشأ پيدايش نقوش نمايان گرديدهاست. قوچ مظهر و نماد خير و بركت و اقتدار و سمبل روح نياكان است. قوچ از نظر آنان جنبه‌ي تقدس دارد و نيرويي ماورايي دارد. آنان براين باورند كه انسان با ارواح تمامي پديده‌هاي عالم خويشاوند است و در چنين شرايطي مناسب ترين برخورد با طبيعت، ستودن آن يا توسل به طلسم و جادو است، به عقيده آنان اين نقش، دفع شر از خانه و خانواده مي‌كند. بنا به اين دليل كه تركمن‌ها پيش از پذيرش مذهب حنفي، باورهاي مذهبي توتميسم و شمنيسم داشتند.