ساختار حكايت‌هاي كليله و دمنه

توجه به متن، به دور از عوامل برون متني از دغدغه هاي عدّه اي از ناقدان بوده كه در اوايل قرن بيستم در آراي فرماليست‌هاي روسي به صورت نظريه‌اي مدوّن نمود پيدا كرده‌است. در اين پژوهش، جنبه‌هاي زيباشناختيِ كتاب ترجمه‌ي كليله و دمنه اثر نصرالله منشي با توجّه به مهم‌ترين مؤلفه‌هاي فرماليسم يعني آشنايي‌زدايي و برجسته‌سازي (قاعده‌افزايي و هنجارگريزي) و توجّه به خودِ متن، به دور از مسائل بيرونيِ اثر، و بر اساس مؤلّفه‌هاي روايي فرماليستي و عناصر داستانيِ آن مورد بررسي قرار گرفته است. دستاورد اين بررسي حاكي از آن است كه از ميان عناصر برجسته‌ساز، توازن واژگاني، بالاترين بسامد و توازن نحوي، پايين‌ترين بسامد را احرازكرده است. در بخش هنجارگريزي نيز هنجارگريزي معنايي و به-ويژه تشبيه بيشترين بسامد را در اين اثر، داراست. در ميان انواع عناصر داستاني، شخصيّت-پردازي، مهم‌ترين عنصر داستاني است كه در اين اثر روايي-تعليمي سنتي مورد توجه منشي قرارگرفته است و عنصر زمان، كمترين‌ترين توجه نويسنده را به خود جلب كرده است.