بررسي شيوع اختلالات ستون فقرات در كم توانان ذهني آموزش پذير

مقدمه: سندروم عقب ماندگي (كم تواني) ذهني يكي از ناهنجاري هاي ادراكي – حركتي دوران رشد است كه قبل از نوجواني بروز مي كند. كم تواني ذهني تاثيرات زيادي در آمادگي جسماني و فعاليت هاي شناختي كودكان كم توان ذهني دارد. هدف از اين تحقيق بررسي شيوع اختلالات ستون فقرات در كم توانان ذهني آموزش پذير مي باشد. روش شناسي: در اين مطالعه 12 نفر از افراد كم توان ذهني آموزش پذير (با ميانگين سن 16.75 سال) و 12 نفر از همتايان سالم (با ميانگين سن 17.33 سال) به صورت تصادفي به عنوان آزمودني انتخاب شدند. براي اندازه گيري كايفوز و لوردوز از خط كش منعطف 60 سانتي متري به عنوان يك روش غير تهاجمي و معتبر كه داراي روايي 84-97 درصد است استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون t مستقل با استفاده از نرم افزارSPSS 16 استفاه شد. نتايج: نتايج نشان داد بين شيوع ناهنجاري كايفوز در افراد سالم و افراد كم توان ذهني اختلاف معني داري وجود دارد (05/0 p) در صورتي كه اختلاف معني داري بين شيوع ناهنجاري لوردوز در دو گروه مشاهده نشد (05/0 p) بحث و نتيجه گيري: افراد كم توان ذهني داراي درصد بالايي از ناهنجاري هاي ستون فقرات مي باشند و بر اساس نتايج مذكور اجراي برنامه حركات اصلاحي براي بهبود وضعيت كايفوز اين افراد به مربيان مراكز نگهداري كم توانان ذهني توصيه مي شود.