بررسي اثرات خوردگي حاصل از نفوذ آب درياي خزر روي بتن ساخته‌شده با انواع سيمان‌هاي پرتلند

به طور كلي بتن يكي از مهمترين و پر كاربردترين مواد ساخت و ساز انواع سازه‌ها مي‌باشد. با توجه به شرايط آب و هوايي مناطق ساحلي و مجاور دريا طبيعتاً شاهد اثرات مخرب بيشتري بر روي بتن مي‌باشيم. با توجه به ضرورت اهميت سازه‌هاي مجاور دريا، بررسي و بدست آوردن حالت بهينه و مؤثر توليد بتن مي‌تواند از نظر اقتصادي مهندسي بسيار داراي اهميت باشد. در اين تحقيق 42 نمونه‌ي مكعبي و 14 نمونه‌ي استوانه‌اي بتني با طرح اختلاط مختلف در شرايط آب وهوايي مدلسازي شده مشابه محيط جزر و مدي آب درياي خزر مورد بررسي قرار گرفتند و توسط آزمايش‌هايي مانند اسلامپ، مقاومت فشاري، جذب آب كوتاه مدت و نفوذ تسريع شده يون كلر«RCPT» مورد مطالعه قرار گرفتند. در تحقيقات پيشين در مناطق مجاور خليج فارس اثرات خوردگي بتن در سه حالت كاملاً خشك، كاملاً مستغرق در آب دريا و جزر و مدي بررسي شده و مطالعاتي صورت گرفته است. بنا به نتايج حاصله در حالت جزر و مدي به علت قرار گيري نمونه‌ها در سيكل‌هاي متوالي تر و خشك بيشترين آسيب وارده حاصل مي‌شود[1]. در حالت مستغرق به علت عدم وجود اكسيژن خالص و حالت كاملا خشك به علت عدم حضور آب، آسيب‌ها بسيار كم تر بوده است. فلذا در اين تح.قيق به بررسي نمونه‌ها با افزودني‌هايي مثل ميكرو سيليس (3%، 6%، 9%)‌ ابر روان كننده و استفاده از 2 نوع مختلف تيپ سيماني(تيپ 2 و 5 تهران) در شرايط جزر و مد مورد بررسي قرار گرفت.