كاربرد معماري پايدار در معماري سنتي ايران

كاربرد مفاهيم پايداري در معماري، مبحثي تازه را به نام معماري پايدار، معماري اكولوژي، معماري سبز و معماري زيست محيطي باز كرده است كه همگي اينها داراي مفهوم يكساني هستند و بر معماري سازگار با محيط زيست دلالت دارند. اصطلاح پايداري نخستين بار در سال 1986 (توسط كميته ي جهاني گسترش محيط زيست) مطرح شد. معماري پايدار شامل الگوهاي از پيش تعيين شده نمي باشد كه بتوان آن را تكرار كرد؛ بلكه معماري پوياست و بايد با ويژگي هاي اقليمي، فرهنگي و طبيعت هر منطقه هماهنگ باشد و آنچه معماري سنتي كشورمان را ماندگار كرده است توجه به همين خصوصيات است ضرورت پرداخت به اين موضوع از آن جهت حائز اهميت است كه از يك سو مسائل اقتصادي و زيست محيطي را تحت شعاع قرار داده است و از سوي ديگر از بعد فرهنگي و آموزشي نيز مي تواند كمك فراواني را به معماري و طراحي عصر حاضر نمايد. در شرايط كنوني و با توجه به نقش انكارناپذير علم و تكنولوژي روز در تمام زمينه‌ها، از بين مواضع موجود در برابر چالش‌ها، راه صحيح، حفظ معماري بومي در كنار فناوري و تكنولوژي ساخت در بناهاي تاريخي و در حال ساخت مي‌باشد، تا سبب شود كه هم در طراحي بناها و هم در ساماندهي و بهبود وضعيت بناهاي تاريخي كه به عنوان بخش مهمي از فرهنگ منطقه عمل مي‌كند، تا نه تنها از معماري بومي حمايت شود بلكه شرايط را براي پايداري طولاني مدت اين بناها فراهم نمايد. از آنجايي كه امروزه بحث مسكن اساسي‌ترين بخش از نياز جامعه است و پايداري آن چه از لحاظ حفظ انرژي مصرفي و چه از لحاظ انتقال فرهنگ و الگوي معماري بومي و سنتي به آيندگان موضوعي مهم مي‌باشد در اين پژوهش با توجه به اين اصل كه چه عواملي معماري سنتي ايران را پايدار نموده، معماري سنتي را با توجه به اصول معماري پايدار، بررسي نموده و در انتها ما را بر آن داشت تا با اين پژوهش عواملي را كه سبب پايداري خانه‌هاي سنتي ايران شده، با روش توصيفي-تحليلي بررسي كرده و به جمع بندي و ارائه راهبردهايي با توجه به فناوري جديد در راستاي حفظ معماري بومي كه موجب توسعه‌ي پايدار خانه ها مي‌شود بپردازيم.