بررسي توسعه پايدار با رويكرد بهينه سازي انرژي در معماري فضاهاي مسكوني

يكي از اركان اساسي توسعه پايدار اسكان پايدار است. وازآن‌جا كه بخش اعظم مصرف انرژي سالانه هر كشور مربوط به بخش ساختمان و مسكن مي باشد، از اين رو بهينه‌سازي مصرف انرژي در ساختمان از اهميت خاصي برخوردار است و انرژي به عنوان فاكتوري اساسي جهت توسعه اقتصادي و اجتماعي و ارتقاي كيفيت زندگي مورد توجه قرار مي گيرد. هنگامي كه مسئله انرژي به صورت مجرد بررسي مي‌‌شود، مخصوصاً در ساختمان‌هاي مسكوني، قوانين طراحي مشخصي به چشم مي‌‌خورند كه دست‌يابي به راهكارهايي براي مصرف كم انرژي، را در اولويت قرار دادند. البته اين قوانين بسته به سطوح اشغال، دريافت گرما، از دست دادن گرما و تنوع كاربري ساختمان متفاوت هستند و به همين دليل به آساني قابل استاندارد شدن نمي‌باشند. به علاوه، راهكاري كه براي يك ساختمان تجاري يا صنعتي موفق وجود دارد را نمي‌توان به صورت خودكار براي ساير ساختمان‌ها به كار برد. به عنوان مثال نيازهاي نسبي گرمايش، سرمايش و روشنايي و قابليت‌هاي جذب گرما از ، تجهيزات، نورپردازي و خورشيد بايد در رابطه با فرم ساختمان، جهت گيري، ساختار، الگوي اشغال و نيازهاي محيطي سنجيده شوند تا حصول اطمينان از رعايت همه نكات جهت تصميم گيري هاي آتي ايجاد گردد. به‌همين جهت در اين مقاله سعي بر آن است تا پس از معرفي عوامل تاثيرگذار بر انرژي و ميزان مصرف آن در ساختمان، راه‌كارهايي مطرح گردد كه بر اساس آن بتوان به كم‌ترين ميزان مصرف در بخش هاي محتلف فضاهاي ساختماني و در نهايت به طراحي پايدار دست يافت.