نقش ايوان و تأثير آسايش حرارتي آن بر ساختمان

ايوان به عنوان عنصري در معماري ايراني مطرح مي شود كه علاوه بر دارا بودن غناي فرمي و مفهومي و عملكردي، با رويكرد اقليمي نيز طراحي گرديده است. همچنين به عنوان فضايي نيمه باز جلوي اتاقها، نماد با ارزشي در اطراف حياط ايجاد مي كرده كه از لحاظ اقليمي و ايجاد تعادل آب و هوايي و مصون ماندن در برابر ناملايمات اقليمي و ايجاد آسايش براي كاربران قابل توجه بوده است، لذا اين مقاله با هدف نقش ايوان و تأثير آن برآسايش حرارتي ساختمان انجام گرفته است و به بررسي نقش ايوان در اقليمهاي چهارگانه مي پردازد. در اين رهگذر ابتدا به ريشه و معناي لغوي ايوان، تاريخچه وپيشينه وساختارآن، اهميت و عملكرد ايوان پرداخته و به چگونگي ساختار ايوان در اقليمهاي مختلف مي پردازد. اين پژوهش كه به روش كتابخانه اي، اسناد تصويري و توصيفي انجام شده به بررسي و تحليل نمونه هاي موردي ايوان در اقليمهاي مختلف اشاره دارد به بررسي نقش ايوان و تأثيرايوان در آسايش حرارتي بر ساختمان مي پردازدكه نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي دهدكه بهره گيري از اين عنصر درساختمان نه تنها از لحاظ زيبايي و كاربردي حائزاهميت است بلكه از لحاظ اقليمي نيزتأثير بسزايي در آسايش حرارتي ساختمان دارد. لذا معماران مي توانند با طراحي و بهره گيري از اين عنصر در معماري معاصر كه اكنون كم كم رو به فراموشي سپرده شده به لحاظ اقليمي نيز پاسخگوي نياز ساكنين درساختمان باشند.