بررسي عملكرد الگوريتم ژنتيك در بهينه سازي ميراگرهاي ويسكوز

استفاده از ميراگرها يكي از روش هاي مؤثر مقاوم سازي سازه در برابر زلزله است. يك موضوع مهم دراين رابطه، بهينه سازي اندازه و موقعيت اين سيستم ها براي حفاظت سازه ها دربرابر تحريك زلزله است. اين مقاله به بررسي عملكرد يك روش بهينه سازي چندهدفه برمبناي الگوريتم ژنتيك، براي سيستم هاي كنترل غيرفعال سازه اي مي پردازد. روش موردنظر به يك مدل ساختمان قابي بتن آرمه سه بعدي اعمال شده و پاسخ هاي لرزه اي آن بررسي شده است. نتايج حاكي از آن است كه سيستم كنترل بهينه سازي شده به طور قابل توجهي پاسخ لرزه اي را كاهش داده است.