اثر اجراي چهار هفته تمرين استقامتي بر بهبود زخم موش هاي صحرايي ديابتي

اطلاعات اوليه اي كه از تحقيقات سازمان بهداشت جهاني در زمينه عوامل خطرساز وجود دارد حاكي از اين است كه عدم فعاليت يا زندگي بي تحرك، يكي از 10 علت اصليمرگ و مير و ناتواني در كل جهان است.زندگي بي تحرك باعث افزايش تمامعلل مرگ و مير مي­شود ومشخصا خطر بيماري­هاي قلب و عروق، ديابت و چاقي را دوبرابر مي­كند. در ايران حدود 2 ميليون نفر بيمار ديابتي وجود دارد و اين بيماري داراي عوارض متابوليكي حاد مانند ضايعات پوستي، زخم­هاي ديابتي در پا و بهبودي تاخيري و غير طبيعي در زخم مي باشد. پاي ديابتي و زخم پاي ديابتي هنوز هم عامل بزرگ ناتواني در بيماران ديابتي به حساب مي­آيند و علي رغم پيشرفت هاي زيادي كه در زمينه تشخيص و درمان ديابت انجام گرفته است ولي هنوز هم معضل پاي ديابتي رفع نشده است. هدف از اين پژوهش اثر اجراي 4 هفته تمرين استقامتي بر بهبود زخم موش هاي صحرايي ديابتي بود.بدين منظور تعداد 10 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به روش تصادفي ساده به 2 گروه 5 تايي شامل : 1) كنترل+ديابت، 2) تمرين+ديابت، تقسيم شدند. القاي ديابت با يك‌بار تزريق درون صفاقي محلول استرپتوزتوسين حل‌شده در بافر سيترات ( PH=4.5) كه 0.1 مولار و به ميزان 40 ميلي­گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن حيوان انجام شد . براي ايجاد زخم از پانچ بيوپسي پوستي 4 ميلي‌متري استفاده شد .بعد از برنامه‌ي آشنايي آزمودني‌هاي گروه‌هاي تمريني پروتكل تمريني خود شامل 60 دقيقه دويدن بر روي تردميل با سرعت 25 متر بر دقيقه، 5 روز در هفته به مدت 4 هفته را انجام دادند. براي عكس‌برداري از محل زخم از دوربين Dino-Lite (digital microscope) استفاده ‌شده و بررسي تغييرات مساحت زخم‌ها با استفاده از نرم‌افزارAuto CAD انجام‌شده است . سطح معني داري آماري آزمون­ها نيز در سطح 0.05≥P در نظر گرفته شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه اثر يك دوره تمرينات استقامتي بر بهبود زخم موش هاي صحرايي ديابتي روندي رو به بهبود داشت ولي از لحاظ آماري معني دار نشد.يك دوره تمرينات استقامتي نتوانست از لحاظ آماري تاثير معناداري بر بهبود زخم موش­هاي صحرايي ديابتي داشته باشد. و احتمالا عدم تاثير معني دار اجراي تمرين استقامتي، به تنهايي بر بهبود زخم مي تواند ناشي از شدت بالاي تمرين در تحقيق حاضر باشد.