حقوق شهروندي اقليت‌هاي ديني در حكومت اسلامي

موضوع اقليت‌ها در فقه اسلامي نيز به هيچ‌وجه به عنوان بيگانه و يا اقليتي كه در مقابل اراده و مصالح اكثريت اختيار در تعيين حقوق و سرنوشت خود ندارد، مطرح نيست و همچنين هيچگونه زمينه‌اي براي مشكل اختلاف نژادي و اقليت از نظر نژاد و زبان و يا عناصر ديگري با اكثريت اختلاف داشته باشد وجود ندارد. بر اساس انديشه‌اسلامي افراد انساني از هر قوم و قبيله‌اي كه باشند، به عنوان بني‌آدم، داراي تبار مشتركند. اصل همزيستي مسالمت‌آميز نيز از ويژگي‌هاي جامعه‌ي اسلامي است. لذا در سيره پيامبر و ائمه معصومين صلوات الله عليهم مشاهده مي شود كه ايشان با به رسميت شناختن مسيحيت، يهود و زرتشت، تحت قرارداد ذمه، هم زيستي مسالمت آميزي با اهل كتاب به عنوان شهروند در حكومت اسلامي، برقرار كرده اند كه البته اين تعاملات طبق ضوابط و تحت چارچوب هاي مشخص فقهي است. پيماني كه بين مسلمانان و اهل كتاب برقرار مي شود متضمن حقوق و تكاليفي براي طرفين است كه موظف به انجام آن هستند. از آنجا كه اهل كتاب در دارالاسلام زندگي مي كنند در اقليت هستند آنچه كه در اين بين مهم تر مي نمايد، تضمين حقوق شهروندي اقليت‌ها در حكومت و جامعه اسلامي است. بر حاكمان اسلامي واجب است كه زندگي انساني و اساسي ترين حقوق اقليت‌ها را حفظ نموده و آنرا به خطر نياندازند.