بررسي متون خواندن كتاب فارسي بياموزيم بر مبناي رويكرد ارتباطي

خواندن اصطلاحي است كه در آموزش زبان به دو معنا آمده است. در آموزش زبان‌ دوم، خواندن عمدتاً به معناي مهارت خواندن استفاده مي‌شود و با درك مطلب همراه است. خواندن بدين معنا مهارتي دوسويه است بين خوانندة متن و خود متن. ما در اين مقاله قصد داريم نقش رويكرد غالب و متأخر در آموزش زبان كه عبارت است از رويكرد ارتباطي را در تهيه و تدوين مواد خواندن بررسي كنيم و بدانيم كه از درون اين رويكرد كدام ملاك‌ها و معيارها را مي‌توان براي تهيه متون خواندن استخراج كرد و نهايتاً طي يك مطالعه موردي به اين سوال جواب بدهيم كه آيا در كتاب «فارسي بياموزيم» به عنوان يكي از كتاب‌هايي كه در آن از متون و فعاليت‌هاي خواندن استفاده شده، اين ملاك‌ها رعايت شده‌اند يا خير. روش پژوهش در اين تحقيق بدان صورت است كه ابتدا از كتاب¬ها و مقالاتِ مرجع آن اصول و روش¬هاي رويكرد ارتباطي را كه خود مبتني بر نظريه توانش ارتباطي دل‌هايمز و تفكر نقش‌گرايانه بريتانيايي اواخر دهة 1960 (ميلادي) است، را استخراج كرده و آن معيارهاي مرتبط با تدوين متون خواندن را جدا نموده و با متن‌ها و تمرين‌هاي خواندن كتاب «فارسي بياموزيم» مطابقت داده ‌شود. يافته‌ها و نتايج بررسي نشان مي‌دهد كه به رغم ادعاي مؤلفان در استفاده از روش ارتباطي انتخاب موضوعات و روش طرح سوال‌ها/تمرين‌ها با رويكرد ارتباطي همخواني نداشته و همچنين متون اين كتاب نيازمند حضور پررنگ معلم براي تدريس مطالب خواندن است و اين ناقض هدف رويكرد ارتباطي است كه نقش مدرس را تسهيل و هماهنگ‌كننده مي‌داند. نهايتاً در اين مقاله به اين نتيجه مي‌رسيم كه اين كتاب در انتخاب و طراحي متون خواندن برخي از معيارهاي اصول ارتباطي را نقض كرده است.