گفت‌و‌گو و اهميت ترجمه ميان‌فرهنگي در حوزه مطالعات آرمان‌شهري

«مردم گمان مي‌كنند كه سعادت در رسيدن به آرزوهاست؛ ولي ركن مهم سعادت در آن است كه بداني چه چيز را بايد آرزو كني» (كرباسچيان). به‌راستي انسان چه چيزي را بايد آرزو كند و در جست‌و‌جوي چه بايد باشد؟ اديان و مكاتب بشري همه سعي كرده‌اند تا پاسخي به اين سؤال بنيادين بدهند و سعادت دنيا و آخرت انسان را از ديدگاه خود به او معرفي كنند؛ اما در اين ميان، يكي از منابعي كه آرزوهاي بشري را در آن به‌وضوح مي توان مشاهده كرد و آنچه انسان‌ها بايد آرزو كنند را به تصوير در مي آورد، ادبيات آرمان‌شهري است. ادبيات آرمان‌شهري هر فرهنگي، دربرگيرنده انديشه آرمان‌شهري، چشم‌اندازها، آرمان‌ها و آرزوهاي آن فرهنگ است؛ ازاين‌رو شناخت ادبيات آرمان‌شهري هر فرهنگي، تصويري از حال، آينده و آرزوهاي آن فرهنگ را به نمايش مي‌گذارد. شناختن اين مختصات از فرهنگ‌ها، وجوه اشتراك و تمايز آن‌ها را آشكار مي‌كند كه اين شناخت مي‌تواند به‌عنوان اولين گام گفت‌و‌گوي ميان فرهنگ‌ها از طريق تفاوت ها و شباهت ها تلقي شود و اين مهم ميسر نيست مگر از طريق ترجمه ادبيات آرمان‌شهري كه در آن، تصوير وضعيت موجود و همين‌طور وضعيت مطلوب و آرزوهاي هر فرهنگي ديده مي‌شود. به‌عبارت‌ديگر هر انديشه آرمان‌شهري داراي دو ركن اصلي است. ركن اول اين انديشه، ريشه در نقصان، كمبود، ناهماهنگي و نارضايتي از وضعيت موجود دارد و ركن دوم اين انديشه، به ترسيم وضعيت مطلوب و آرزوها مي‌پردازد؛ ازاين‌رو ادبيات آرمان‌شهري هر فرهنگي، خاستگاه، مقصد و مسير حركت آن فرهنگ به‌سوي آرزوها را مشخص مي‌كند؛ بنابراين، ترجمه ميان‌فرهنگي ادبيات آرمان‌شهري، تصويري نسبتاً كامل و ملموس از وجوه اشتراك، تمايز و نحوه گفت‌و‌گوي ميان فرهنگ‌ها را ارائه مي‌كند. اين پژوهش در سه بخش به اهميت ترجمه ميان‌فرهنگي به‌مثابه گفت‌و‌گو در حوزه مطالعات آرمان‌شهري مي‌پردازد. بخش اول، مقدمه، به اهميت و تعريف گفت‌و‌گو اختصاص دارد. بخش دوم، آرمان شهر و انديشه آرمان‌شهري را بررسي مي‌كند و بخش سوم، ميسر شدن گفت‌و‌گوي ميان‌فرهنگي از طريق ترجمه ادبيات آرمان‌شهري فرهنگ‌هاي مختلف را به‌عنوان نتيجه مطرح مي‌نمايد.