معناشناسي شناختي نور در انديشۀ مولانا

معناشناسي شناختي و به طور اخص استعارۀ مفهومي يكي از راه هاي مؤثر براي درك حوزه هاي انتزاعي از طريق فرافكني در حوزه هاي عيني مي باشد. اين شاخه از معناشناختي كه از نشانه هاي زباني پديد آمده در مقوله بندي درك ما از دنياي پيرامونمان نقش عمده اي دارد. به طور مثال نور و شاخه هاي تصويري آن از قبيل خورشيد، ماه، ستارگان، شمع، چراغ، فانوس و غيره كه يكي از مفاهيم تكرار شونده در انديشۀ مولانا مي باشد، امري الهي را از طريق فرافكني در قوالب ملموس و محسوس بشري ممكن ساخته است. در پژوهش حاضر پس از واكاوي نقش نظريۀ مطرح شده در اشعار مولانا و بررسي مقولۀ نور از منظر اساطيري و كهن الگويي، يكي از غزلياتي كه بر استعارۀ مفهومي نور دلالت دارد در قياس با تصويري كه بر مبناي غزل آفريده شده است، بررسي و ويژگي هاي مشترك تصوير و غزل مذكور بر مبناي اصول معناشناسي شناختي مورد سنجش و ارزيابي قرار گرفته است. نتيجۀ اين پژوهش مبين اين است كه معناشناسي شناختي و استعارۀ مفهومي از جمله مؤثرترين روش ها در يافتن معاني مستتر در متن و ساخت تصوير بر مبناي آن مي باشد.