بررسي نماد ها و ويژگي هاي كودك و كودكي در مثنوي معنوي

كودكي يكي از مراحل مهم زندگي هر فرد است كه سنگ بناي شخصيّت وي را تشكيل مي دهد. مفهوم كودك و توجه به دوران كودكي در دوره هاي مختلف، متناسب با سطح اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جامعه متغيّراست. گرچه از نگاه مولانا كودك انساني ضعيف، ناقص وكم توان است كه همواره نيازمند به حمايت از سوي ديگران است، اما توجه فراوان به كودك و كودكي داشته است و در جاي جاي آثارش از اين مفاهيم به شكل نمادين استفاده كرده است و از كودك و دوران كودكي به عنوان نمادي از دوران پيش از سلوك، سالكان وپيران ياد مي كند. هدف از نگارش اين مقاله، بررسي نماد هاي كودك و كودكي درمثنوي مولاناست. وي گويي از كلمات به مثابۀ آجر استفاده مي كند و آنها را به گونه اي تازه در كنار هم قرار مي دهد تا با بياني تمثيلي و حكايت گونه،معاني والا و سنگين را قابل فهم مي كند. در اين مقاله در پي آنيم كه با روش توصيفي-تحليلي به بررسي نمادها و نگاه مولانا در آثارش پيرامون كودك و دوران كودكي بپردازيم و به نوع ديدگاه او در اين مورد بپردازيم.