بررسي انسان كامل در مثنوي بر اساس تمثيل، داستان، تشبيه

انسان‌هاي برتر از نظر معنوي را انسان كامل مي‌دانيم. انساني كه با فناي در حق به حق رسيده است و خليفه الله روي زمين هستند؛ چنين انسان‌هايي در هر دوره‌اي وجود دارند و عالم هستي با وجود آن‌ها پايدار است در حقيقت انسان كامل تجلي كامل اسماء الهي است كه در عالم هستي تجلي مي كند و ما افراد عامي جز همين شكل و شمايل ظاهري و يك سري خصيصه‌هاي معنوي و روحي چيز بيشتري را از انسان كامل تصور نمي‌كنيم، اما نگاه مولانا و ديگر عرفان بزرگ كه با علم حصولي و علم لدني وجود قدسي آن ها را شناخته اند نگاه حقيقي به وجود آن هاست. مولوي با آوردن ابياتي در قالب تمثيل، داستان، تشبيه، جهان بيني خاصي را از انسان كامل عرضه مي‌دارد و چنان وجود ملكوتي انسان كامل را عنيت مي بخشد كه براي افراد عادي كاملا ملموس و محسوس مي گردد. و با استفاده از تمثيل و تشبيهاي ملموس و قريب به ذهن وجود قدسي انسان كامل را توصيف مي كند. دراين مقاله، درحقيقت بيان تصويرپردازي مولوي و نمود انسان كامل در اين سه آينه تمثيل ، داستان و تشبيه بررسي شده است .