تأثيرپذيري ادبيات عرفاني مولوي از عرفان نهج البلاغه

ادبيات عرفاني بخش كثيري از منابع ادبي را در بر مي‌گيرد و ادب عارفانه نيز داراي زيبائي خاصي است كه براي همگان ملموس نيست و با طبع لطيف شاعران عارفمسلك به تصوير كشيده ميشود. زيرا اوج عرفان در دريافت مفهوم خودشناسي و خداشناسي و ارتباط انسان با خداوند علي عالي اعلي تجلي مي‌يابد. از جمله شعراي عارف، جلال الدين محمد بلخي (مولوي) مي‌باشد كه انديشهي عرفاني وي مشحون از تفكر اسلامي مبتني بر ديدگاه الهي است كه از اين رهگذر؛ آثار بديع و ماندگاري از خود برجاي گذارده است. دستاورد علمي اثر حاضر كه بر اساس منابع كتابخانهاي صورت پذيرفته اين است كه تأثير يكي از منابع اصيل عرفان اسلامي بر ادبيات مولوي را خاطرنشان سازد و نگارنده درصدد بوده براي اولين بار با نگاهي جديد، بازتاب تأثير عرفان نهجالبلاغه بر آثار مولوي را بررسي نمايد. پس از اشارهي اجمالي به تاريخچهي ادبيات عرفاني، به مباحث عرفاني مانند وحدت وجود و عشق و ارتباط با خدا از ديدگاه مولوي متأثر از كلمات امام علي (عليه السلام) پرداخته شده و اين نوشتار با نتيجه‌گيري به صورت مقايسهاي بين آموزههاي عرفاني نهجالبلاغه و ادبيات عارفانهي مولوي خاتمه مي‌يابد.