تجلي و حضور مفاهيم ديني و عرفاني در مثنوي معنوي

وقتي از تأثير دين در ادبيات سخن به ميان مي آيد، بيشتر مفاهيم و عقايدي مور دنظر است كه جنبۀكلي و اسطور ه اي مي يابد و در تمامي اديان مقدس مشترك است؛ از ويژگي هاي شاخص ادبيات ايراني، اين است كه غني از مضامين و مفاهيم مذهبي و عرفاني است. اين مضامين، جزء جدايي ناپذير ادبيات منظوم و منثور ماست و پيوندي گسترده با شعر فارسي دارد. آن طور كه بخش عظيمي از ادبيات منظوم ما را سروده هايي تشكيل مي-دهد كه دربرگيرنده ي مفاهيم و مضامين مذهبي و عرفاني مي باشند. بسياري از شعراي برجستۀ ايران ازجمله فردوسي، مولوي و ديگران و نيز نويسندگان مشهور در شعر و نثر خود، از مضامين و عناصر ديني، (اسلامي، مسيحيت و زردشتي) براي تبيين انديشة خود سود جسته و خود را به يك فرقۀ خاص محدود ننموده‌اند، البته در اين راستا شاعراني نيز وجود دارند كه از عقايد و مذهب خود در شعر بهره برده‌اند. در اين مقاله، نمونه‌هايي از تجلي و حضور مفاهيم ديني را دريكي از شاهكارهاي نظم پارسي مثنوي معنوي مولانا كه مبتني بر دين و عرفان و سرشار از حكايت‌هاي عرفاني است ارائه مي‌نماييم.