تحليل مهارت خودآگاهي و مؤلفه هاي هوش هيجاني در مثنوي مولوي

خود آگاهي يكي از اصلي ترين موتيف هاي عرفان ايراني و بخصوص تعاليم مولانا جلال الدين محمد بلخي است كه به اشكال آشكار و نهان در آثار وي در قالب تمثيل ها و حكايات گوناگون به مخاطبانش عرضه شده است. مهارتي كه در زمرۀ پنج زوج مهارتي است كه سازمان بهداشت جهاني، براي بهبود سلامت رواني و جسماني فرد و اجتماع تعريف كرده است. در اين ميان، خودشناسي مهم‌ترين آن ها است كه همة مهارت‌هاي ديگر با تحقق آن شكل مي‌گيرد و اساسي ترين مؤلفه در سنجش هوش هيجاني است. البته با تأمل در تعليمات مثنوي مولوي، مي توان دريافت، آنچه كه به عنوان خودشناسي در مثنوي مولانا، مطرح شده است؛ بسيار كامل‌تر از اين تعاريف است. از اين رو، اين پژوهش به تفسير و تبيين مهارت خودشناسي در مثنوي به ويژه از منظر هوش هيجاني مي پردازد و شاخصه هايي از قبيل خودآگاهي و خودشناسي، خودكنترلي و برانگيختن خود، تسلط بر نفس و فرونشاندن تكانش ها و همدلي را در برخي از حكايت هاي مثنوي تحليل مي كند.