خوانش بينامتني با تكيه بر نشانه شناسي لايه¬اي بر ما سميعيم و بصيريم و خوشيم با شما نامحرمان ما خاموشيم

بينامتنيت با زير ساخت نشانه ، رمزگان، عناصر درون متني و برون متني و ... درصدد است تا بگويد كه متن ها حاصل متون پيش از خود هستند اما رولان بارت -انديشمند پساساختارگرا-نه تنها متون را حاصل چنين فرايندي مي داند بلكه معنا را نتيجه خوانش خواننده و ذهنيت او در نظر مي گيرد به طوري كه متن با سوبژكتيو خواننده همنوا و هر خوانشي به لايه اي متني تبديل مي شود. از سوي ديگر طبق نشانه شناسي لايه اي،كه خود حاصل بينامتنيت و بيناگفتمان است، نشانه ها در كنش ارتباطي تبديل به متن مي شوند؛ هرچند در اين رويكرد يك لايه اصلي تر و در تثبيت معنايي حكم لنگر را ايفا مي كند. بيت مورد نظر نيز پتانسيل چنين خوانشي را داشت بنابراين در تعامل گفتماني، هر نشانه متن شده علاوه بر ارتباط درون نشانه اي با كل مثنوي، در معرض خوانش بافتاري با رمزگان عرفان، اسطوره، پديدار شناسي، قرآن و ... قرار گرفت، ظهور لايه هاي متن، بيت را به متني پويا تبديل كرد و نشان داد كه هر چند «ما» در ساختاري ايدئولوژيك در مقابل «شما» يادآور بحثي محاكاتي در بافت در زماني تاريخي و بحث هاي كلاميون است، «خوشيم» نيز در رمزگان اسطوره و عرفان، حامل بار پديدارشناسي شاعر و انديشه ملايم اوست ومسلما چنين خوانشي واژه خوشيم را به جاي هشيم مناسب تر مي داند هرچند در نهايت لايه بينامتنيتي قرآن، حكم مهار شناوري دلالت ها را در دست گرفت.پس نه تنها متن حاصل گفتمان پيش از خود است بلكه چنين روش توصيفي- تحليلي نشان داد كه هر واژه اي در بيت، پيرنگي به همراه دارد.