آموزه هاي مولوي در كلام وي (خاموشي در طريقت و سلوك مولوي)

مولوي در آثار و افكار و انديشه هاي خود از آموزه هاي گران قدر عارفانه سخن به ميان آورده است . آثار وي به ويژه مثنوي شريف در گروه ادبيات عرفاني – تعليمي است . تعليم طريقت براي رسيدن به حقيقت . مثنوي ، داستان روح و بسان اقيانوسي است كه انواع گوهرها در آن غوطه ور هستند . يكي از اين گوهرها و آموزه ها ، خاموشي و صمت است كه باعث رشد و تعالي روح سالك و پيشرفت او در رسيدن به وصل و حقيقت مي شود . حقيقت قدسي از وراي سكوت مي تراود . مولانا با ادب سكوت هم در مقام طريقت و هم در مقام حقيقت نيك آشنا بود . او ، پيوسته مريدان و شاگردان خود را سفارش مي كرد به : كم گفتن ، كم خفتن و كم خوردن . در حديث نبوي آمده است كه : من عرف الله كل لسانه يعني كسي كه خدا را شناخت ، خاموش مي شود . داستان معروف طوطي و بازرگان در دفتر دوم مثنوي معنوي ، شالوده تفكر و انديشه مولانا در باب سكوت و رهايي از قفس نفس و رسيدن به آزادي است و سكوت را منشا رهايي مي داند . در واقع مهم ترين آفات زبان ، بيشتر از جنس ناراستي اخلاقي است مانند : دروغ گفتن ، بدگويي كردن ، سخن ناسزا به ديگري گفتن ، زبان به ياوه گشودن و امثال آن است و حضرت مولوي اظهار مي كند كه يكي از نشانه هاي حضور در محضر اولياي الهي نيز زبان در باختن است و ديگر نكات ارزنده اي از اين دست كه در متن مقاله به آن پرداخته شده است .