• شماره ركورد كنفرانس
    3912
  • عنوان مقاله

    سازشناسي وكاركرد هاي انواع سازها در مثنوي و غزليات مولوي

  • پديدآورندگان

    ثابت زاده منصوره ma-sabetzadeh@yahoo.com استادياردانشگاه آزاد اسلامي تهران جنوب

  • تعداد صفحه
    26
  • كليدواژه
    مولوي , عرفان , موسيقي , ساز
  • سال انتشار
    1396
  • عنوان كنفرانس
    سومين همايش ملي متن پژوهي ادبي
  • زبان مدرك
    فارسي
  • چكيده فارسي
    موسيقي شناسي درادبيات فارسي يكي ازمطالعات بينارشته ايست كه به بررسي تاثيرات موسيقايي وادبي بريكديگرمي پردازد تا امكانات وظرفيت هاي دوحوزه فرهنگي براي گسترش وغناي يكديگررا شناسايي كند . مثنوي وغزليات مولوي به منزله دايره المعارفي ازاصطلاحات موسيقي وكاربردهاي متنوع لغات و اصطلاحات عام وخاص موسيقي، حكايات موسيقايي وسازشناسي، يكي ازمهمترين منابع موسيقي شناسي درشعرفارسي و تعامل اين دوحوزه بشمارمي رود . بررسي كاربردهاي انواع سازها دراشعارمولوي ، بيانگرآنست كه آنها علاوه برجايگاه ،اشكال ، صورومعاني مرسوم ومتداول دراشعارشاعران متقدم، صوروقابليت هاي جديدي براي بيان مباني ومفاهيم عرفاني يافته اند. بسامد وميزان انواع سازها شامل؛ سازهاي بادي ( ني) ، كوبه اي (دف وزنگ ) و رشته اي (رباب ) ومتعلقات آنها ( مضراب) درمثنوي كمتر ودرغزليات بيشتراست ودربيان مفاهيم و تعاليم عرفاني تفاوت هايي با يكديگردارند. شاعرقابليت هاي نمادين وتمثيلي سازها ومشخصه هاي اصطلاحي موسيقايي آنها را بخوبي مي شناسد وازآنجايي كه خود رباب نوازنيزبوده ، ظرفيت هاي معناپردازي انواع سازها را براي بيان موثرتر انديشه عرفاني خود با استادي ومهارت يك شاعر- موسيقي دان بكارمي گيرد.
  • كشور
    ايران