شماره ركورد كنفرانس
3912
عنوان مقاله
سازشناسي وكاركرد هاي انواع سازها در مثنوي و غزليات مولوي
پديدآورندگان
ثابت زاده منصوره ma-sabetzadeh@yahoo.com استادياردانشگاه آزاد اسلامي تهران جنوب
تعداد صفحه
26
كليدواژه
مولوي , عرفان , موسيقي , ساز
سال انتشار
1396
عنوان كنفرانس
سومين همايش ملي متن پژوهي ادبي
زبان مدرك
فارسي
چكيده فارسي
موسيقي شناسي درادبيات فارسي يكي ازمطالعات بينارشته ايست كه به بررسي تاثيرات موسيقايي وادبي بريكديگرمي پردازد تا امكانات وظرفيت هاي دوحوزه فرهنگي براي گسترش وغناي يكديگررا شناسايي كند . مثنوي وغزليات مولوي به منزله دايره المعارفي ازاصطلاحات موسيقي وكاربردهاي متنوع لغات و اصطلاحات عام وخاص موسيقي، حكايات موسيقايي وسازشناسي، يكي ازمهمترين منابع موسيقي شناسي درشعرفارسي و تعامل اين دوحوزه بشمارمي رود . بررسي كاربردهاي انواع سازها دراشعارمولوي ، بيانگرآنست كه آنها علاوه برجايگاه ،اشكال ، صورومعاني مرسوم ومتداول دراشعارشاعران متقدم، صوروقابليت هاي جديدي براي بيان مباني ومفاهيم عرفاني يافته اند. بسامد وميزان انواع سازها شامل؛ سازهاي بادي ( ني) ، كوبه اي (دف وزنگ ) و رشته اي (رباب ) ومتعلقات آنها ( مضراب) درمثنوي كمتر ودرغزليات بيشتراست ودربيان مفاهيم و تعاليم عرفاني تفاوت هايي با يكديگردارند. شاعرقابليت هاي نمادين وتمثيلي سازها ومشخصه هاي اصطلاحي موسيقايي آنها را بخوبي مي شناسد وازآنجايي كه خود رباب نوازنيزبوده ، ظرفيت هاي معناپردازي انواع سازها را براي بيان موثرتر انديشه عرفاني خود با استادي ومهارت يك شاعر- موسيقي دان بكارمي گيرد.
كشور
ايران
لينک به اين مدرک