عشق و آينه در اشعار مولوي

آينه شيئي است كه انسان خود را در آن مي بيند قلب انسان مانند آيينه اي است كه معشوق جلوه خود را درآن تماشا مي كند. عرفا ، صفات قلبي را به آينه تشبيه مي كنند جهان از نيروي عشق آفريده شده است و به نيروي عشق باز مي گردد. مولانا ، دل خود و بلكه خود را به آينه تشبيه كرده ومي گويد كه اگر گوش شما چشم شود، از حال من آگاه خواهيد شد كه من، كيستم:در واقع من، آيينۀ تمام نمايم و همچنين از نظر مولوي عشق نيرويي است كه تمام كائنات را به هم پيوند مي‌زندو بالاتر آن كه هستي وحيات جهان به نيروي عشق وابسته است. و عشق هايي كه در پي صورت هستند همه در زنجير وهم خويش گرفتارند نه خود مطلوب هستند و نهمي توانند پلي برايرسيدن انسان به عشق حقيقي باشند او با اين كه از عشق صوري و جسمي سخت انتقاد مي كند ولي اگر همين عشق از صورت فراتر رود و به معنا رسد و جان ها را به هم پيوند زند اين حالت خود خصلت انساني را مي زدايد وديگر خواهي و فنا در غير را به انسان مي آموزد. نگارنده اين مقاله سعي برآن دارد تا با هدف ميزان جلوه عشق و آينه را در اشعار مولوي به روش مطالعه اي و كتابخانه اي بررسي كند.